این آخرین نامه یک نامرد است.

عطر کافور همه جا پیچیده! همین روزها است که به خدمت شریف سربازی نائل گردم تا شاید قسمت شود و مرد شوم. بعد از آن هم که با امروز خودم زمین تا آسمان فرق خواهم داشت و دیگر از این نوشته‌ها نمی‌نویسم. آن روزها که آمدند قرار است به شدت مردانه بنویسم و مردانه فکر کنم و مردانه بخورم و مردانه بخوابم و خلاصه تمامی شئونات زندگی‌ام مردانه شوند! تازه بعد از این است که همه جای عالم مرا به عنوان آدم قبول خواهند داشت و حتی خودم هم طور دیگری روی خودم حساب خواهم کرد.

راستش آن روزها با ماکسیم هم تفاوت خواهم داشت، آخر او نامردانه معاف شد و من نان عرق جبینم را خواهم خورد. امید نیک که اصلا از مرحله پرت است و آن وقتی که من مرد شدم او هنوز نامرد خواهد بود. آن روز روشن که برسد، کارت پایان خدمتم را چنان به صورت نااهلان و نامحرمان خواهم کوفت که گَردِ عظمتش تا آسمان هفتم قد برافرازد و سیمای وجودشان را نوید بخش صورت سیلی خورده هم مسلکان سازد.

آن روزها که بیایند، تخم‌مرغ دوزرده را به همراه خواهند داشت اما امروز، عطر کافور همه جا پیچیده! باید رفت. رفت و مردانگی را به جان خرید. رفت و در میان این کالبد خسته همسفران فراری از مردانگی و شهامت، روح تازه‌ای دمید.

حال دوستان عزیز، همراهان قدیمی، یاران گرمابه و گلستان، همسفران دیروز و امروز، برادران و خواهران،

رضا شالچیان، مهدی کرشته، محمدرضا کرشته، بابک نادری، امیر مختاری، رضا حسامی‌فرد، جعفر محمدی، ماکسیم، امید نیک، مهدی یگانه‌پرست، عنایت‌علی معصومی مقدم، حامد خوب‌بخت، امین امین‌زاده، حنیف ملکی، آرش رحیم‌گل، مملی فاضل‌منش، بهزاد صناعی، مسعود طاهری، شاهین مهدی‌پور عطایی، مزدک سماک‌عابدی، سهیل آل‌حاشر، آرش اقدامیان، امین گلی‌کناری، مهدی نوریان، مجیب مجیدی، مهدی شه‌دوست، مسعود هاشمیان، مهدی زنداکبری، محمود واحدی‌مقدم، مریم دژخواه، زهرا رشتی، اکرم اصغری، فروغ عقیلی، هیوا فتحی

تمامی شما را به خداوند منان می‌سپارم و برایتان درود می‌فرستم و تمامی برادران عزیزم را می‌بوسم. نیک بدانید که به نیابت از شما، خاک وطن را توتیای چشم خواهم کرد.

و در پایان، زیباترین کلمات را نثار دختر کوچولو می‌کنم. باشد که روزهای تخم‌مرغ دوزرده از راه برسند و زنگار خاطرات تلخ جدایی را از آیینه دل بزدایند.

والسلام

ساسان یاوری

فروردین ماه

سنه 1388 هجری شمسی

طهران

قوانین اشتباه دردسر سازند!

سوره انعام آیه 160

مَنْ جَاءَ بِالْحَسَنَةِ فَلَهُ عَشْرُ أَمْثَالِهَا ۖ وَمَنْ جَاءَ بِالسَّيِّئَةِ فَلَا يُجْزَىٰ إِلَّا مِثْلَهَا وَهُمْ لَا يُظْلَمُونَ

هر کس کار نیکو کند او را ده برابر آن خواهد بود و هر کس کار زشت کند به قدر کار زشتش مجازات شود و بر آنها اصلا ستم نخواهد شد.

سال 87 به پایان رسید پس همانطور که به حساب‌های سال گذشته شرکت رسیدگی کردیم لازم است که گزارش عملکرد سالیانه زندگی خودمان را هم بررسی کنیم. سال گذشته سالی پر از اتفاقات تازه بود. اتفاقاتی گاه ناگوار و گاه بسیار زیبا. اما در میان تمامی این اتفاقات آنچه را برایم مهم‌تر بود می‌نویسم.

اولین اتفاق

روبرو شدن با بزرگترین ترس زندگی‌ام تا به امروز و گذشتن از آن بود که احساس آرامشی دوباره را برایم به ارمغان آورد. از بزرگترین حصار فکری و احساسی خود عبور کردم و آزاد شدم.

دومین اتفاق

یک بار برای خروج از شرکت آسان افزار اقدام کردم که البته دلیل اصلی آن مشکلات روحی و عدم اعتماد بود که تا حدودی برطرف شده است و در نهایت ماندگار شدم.

سومین اتفاق

برای اعزام به خدمت سربازی در سن 25 سالگی اقدام کردم و در عین ناباوری، به دلیل تاخیر سه روزه  اداره پست در ارسال دفترچه من به اداره نظام وظیفه، با 90 روز اضافه خدمت مواجه شدم. در ضمن محل آموزشم کد 226 اعلام شده است.

کد 226 : مازاد (یعنی در روز تقسیم هر جا که نیرو لازم بود به انجا اعزام خواهید شد)

چهارمین اتفاق

کار تدریس برنامه‌نویسی را به صورت جدی در آموزشگاهی در کرج آغاز کردم و در این راه تجربیات فراوانی به دست آوردم.

پنجمین اتفاق

یکی از زیباترین اتفاقات سال 87 آشنایی با دوستانی جدید در سفر به جزیره کیش بود. در ضمن در این سفر به یاد ماندنی، طعم کوسه و خرچنگ و ماهی مرکب و میگو را برای اولین بار چشیدم که در این بین خرچنگ به نظرم لذیذتر بود و کوسه هم طعم سبزی‌پلو با ماهی داشت.

ششمین اتفاق

عجیب‌ترین اتفاق سال گذشته غواصی در عمق 7 متری خلیج فارس بود که لحظه به لحظه آن را هیچ گاه فراموش نخواهم کرد. زیبایی وصف نشدنی اعماق دریا را با تمام وجود لمس کردم.

و اما خوشایندترین و زیباترین اتفاق سال 87 "دختر کوچولو" نام دارد.

سال نو مبارک