|
ای کهنه دل شکسته غمگین چونی
با مطرب و می چرا چنین در خونی
جمعی چو پیاله در کف و خندانند
چون نی به شب سیاه ما محزونی
ای خاطره غم از دلم رخ برگیر
نی نی تو بمان و دل شود بیرونی
من بی تو میان بیغمان ننشینم
هم لیلی ما تویی و هم مجنونی
شاید که بیاید آنکه در دل دارم
پرسد زتو کای سفیر عشقم چونی
یا آنکه شبی دوباره دستت گیرم
جانی بدریم و من شوم قارونی
یک لحظه بمانم و زمین میبلعد
کای جان سمن تو از دلش بیرونی
------------------------------------------------------------------------------------------------
این دیده ز غم نمیگریزد هیهات با خصم دلم نمیستیزد هیهات
آشفته و بیقرار و دل مجنونم لیلا به بهانه میگریزد هیهات
|