می خواستم ننویسم اما نفس گاهی گلوگیر می شود. این خطوط از هشتم اسفند در انتظار نوشته شدن بودند اما الهه سکوت کاردش را بر گلویم نگه داشته بود و خدای دل ناله می کرد و پروردگار عشق چنان خشمگین بود که وصفش در تصور نمی گنجید و همه بر این فریاد بودند که سکوت کن. اما نفسی فرو رفته بود که بر نمی آمد و ای کاش هرگز بر نمی آمد...

ديده هشيار آمد و بيمار رفت              تا شكنج گيسوﯼ دلدار رفت

ﺟﻤﻠﮕﯽ صبرﯼ كه در دل داشتم          لاجرم از ما شد و با يار رفت

مانده‌ام در انتظار لطف دوست            لطف جانان بين كه با اغيار رفت

بر مدار نقطه شب‌هاﯼ وصل              طاقت مهجورﯼ پرگار رفت

گرچه در ديدار ما اندك نشست           خون دل از ديده‌ام بسيار رفت

صبح دولت در كنارش آرميد                مهر ما هم از در انكار رفت

از من آشفته‌دل دامن كشيد              در پناه سايه ديوار رفت

درد بلبل ديد و با طوﻁﯽ نشست        از براﯼ كاكل و منقار رفت

وه كه دوشم پرده اسرار عشق           جمله با سرپنجه اشعار رفت

اگر باور کردنی بود...

در فراق دوست گریان خوشتر است

چون پسندد یار هجران خوشتر است

ای نصیحت گو ، زما بیگانه باش

درد جانانم ز درمان خوشتر است

از میان لطف غیر و جور دوست

ناله در زنجیر سلطان خوشتر است

آنکه جانم دم به دم می جویدش

زهر او از آب حیوان خوشتر است

دولت درماندگی در کوی دوست

از همه ملک سلیمان خوشتر است

چشم یعقوب از پریشانی بسوخت

بی تو خاموشی به کنعان خوشتر است

کارم از شوقت به شیدایی کشید

با دل دیوانه زندان خوشتر است

درد بر من ریز و خود شادان گذر

غنچه رز مست و خندان خوشتر است

با نسیم صبحگاهی در چمن

قامتش افتان و خیزان خوشتر است

گرچه بر آشفتگی عیبم کنند

لاجرم بی دوست نالان خوشتر است

ای سمن خامش نشین و لب بدوز

با صبوری جور خوبان خوشتر است