تیغ فلک برجهید و خاک کفن پوش شد

حسرت گندم دمید و عیش فراموش شد

شادی و سودا و باده بر همه آفاق بود

بغض غریبی رسید و هلهله خاموش شد

زخمه چو فرهاد گشت و تیشه به تنبور زد

گوش زمان درربود و بیخود و مدهوش شد

پرده ز صورت فتاد و نوگل هفتاد رنگ

کهنه سالک گرفته مرده بیهوش شد

جامه به تن بردرید و می گذرد آنکه دی

خام لب و موی و سروروی و برودوش شد

هرکه زیاران رمید و حجله دنیا گزید

بر رخ لوح عدم خاطر منقوش شد

نغمه سرایی گذشت و گوشه خاموش شب

شعر سمن بی صدا زمزمه در گوش شد