ای دیده چه گویمت که این بار

با غربت ما تو هم غریبی

هرچند دلم نشسته در خون

باران تو نیست جز فریبی

بیداد که داد دیده بر باد

آرام و قرار، صبر و بنیاد

یاران به سماع در خروشند

ماییم و شب خمار، بیداد

ساقی به دو جام مبتلا کرد

چشم من و دل به دیگری داد

ناگه شب خشمگین رسیدو

مهرم ز کنار بام افتاد

هیهات، پیاله هم تهی شد

من ماندم و انتظار، فریاد

گفتی که در آستین چه داری

طبعم غزل فراق سرداد

یارب تو به آشتی نظر کن

یارم به کنار یار خوش باد

شیرین به مقام ناز نیک و

سر بر در آستانه فرهاد

چشم سمن و هزار پر خون

دور از همه برقرار شمشاد

این ساعت‌های عقربه‌ای را که نگاه می‌کنم یاد کودکی‌ام می‌افتم. آخر آن روزها عادت داشتم راه که می‌رفتم قدم‌های خودم را می‌شمردم. کار احمقانه‌ای بود!

هراز گاهی، آرام و خاموش به پس‌کوچه‌های تاریک خاطراتم سرک می‌کشم. قلم در دست دارم اما تاب نوشتن نیست. نمی‌دانم از ضعف است یا از شرم یا از احتیاط و یا شاید ملاحظه! به هرحال چندی است، من سینه قلم را در دست می‌فشارم - تا شاید نفسی برای گفتن نداشته باشد - و ناگفتنی‌ها قلب مرا!

قلم با من قهر است، من با او. چند وقتی است صورتش را از من پوشانده است، من هم به اعتراض نگاهش نمی‌کنم. درست مثل قهر آدم‌هایی که سال‌ها با هم سر و سری داشته‌اند و حالا با هم قهر کرده‌اند. از آن قهرهایی که دل آدم را بد جوری به درد می‌آورد. زیرچشمی که نگاهش می‌کنم متوجه سنگینی نگاهم می‌شود. سرش را بالا نمی‌آورد اما از شرم صورتش سرخ می‌شود. خوب است که نگاهم نمی‌کند، آخر من هم شرمنده نگاهش می‌شوم. بین خودمان باشد، دلم بد جوری برایش تنگ شده.

این روزها دلم گرفته اما، ... نه مثل قبل. این غصه نیست، درد است!

آه...

یاد آن روزها به خیر...