این آخرین نامه یک نامرد است.

عطر کافور همه جا پیچیده! همین روزها است که به خدمت شریف سربازی نائل گردم تا شاید قسمت شود و مرد شوم. بعد از آن هم که با امروز خودم زمین تا آسمان فرق خواهم داشت و دیگر از این نوشته‌ها نمی‌نویسم. آن روزها که آمدند قرار است به شدت مردانه بنویسم و مردانه فکر کنم و مردانه بخورم و مردانه بخوابم و خلاصه تمامی شئونات زندگی‌ام مردانه شوند! تازه بعد از این است که همه جای عالم مرا به عنوان آدم قبول خواهند داشت و حتی خودم هم طور دیگری روی خودم حساب خواهم کرد.

راستش آن روزها با ماکسیم هم تفاوت خواهم داشت، آخر او نامردانه معاف شد و من نان عرق جبینم را خواهم خورد. امید نیک که اصلا از مرحله پرت است و آن وقتی که من مرد شدم او هنوز نامرد خواهد بود. آن روز روشن که برسد، کارت پایان خدمتم را چنان به صورت نااهلان و نامحرمان خواهم کوفت که گَردِ عظمتش تا آسمان هفتم قد برافرازد و سیمای وجودشان را نوید بخش صورت سیلی خورده هم مسلکان سازد.

آن روزها که بیایند، تخم‌مرغ دوزرده را به همراه خواهند داشت اما امروز، عطر کافور همه جا پیچیده! باید رفت. رفت و مردانگی را به جان خرید. رفت و در میان این کالبد خسته همسفران فراری از مردانگی و شهامت، روح تازه‌ای دمید.

حال دوستان عزیز، همراهان قدیمی، یاران گرمابه و گلستان، همسفران دیروز و امروز، برادران و خواهران،

رضا شالچیان، مهدی کرشته، محمدرضا کرشته، بابک نادری، امیر مختاری، رضا حسامی‌فرد، جعفر محمدی، ماکسیم، امید نیک، مهدی یگانه‌پرست، عنایت‌علی معصومی مقدم، حامد خوب‌بخت، امین امین‌زاده، حنیف ملکی، آرش رحیم‌گل، مملی فاضل‌منش، بهزاد صناعی، مسعود طاهری، شاهین مهدی‌پور عطایی، مزدک سماک‌عابدی، سهیل آل‌حاشر، آرش اقدامیان، امین گلی‌کناری، مهدی نوریان، مجیب مجیدی، مهدی شه‌دوست، مسعود هاشمیان، مهدی زنداکبری، محمود واحدی‌مقدم، مریم دژخواه، زهرا رشتی، اکرم اصغری، فروغ عقیلی، هیوا فتحی

تمامی شما را به خداوند منان می‌سپارم و برایتان درود می‌فرستم و تمامی برادران عزیزم را می‌بوسم. نیک بدانید که به نیابت از شما، خاک وطن را توتیای چشم خواهم کرد.

و در پایان، زیباترین کلمات را نثار دختر کوچولو می‌کنم. باشد که روزهای تخم‌مرغ دوزرده از راه برسند و زنگار خاطرات تلخ جدایی را از آیینه دل بزدایند.

والسلام

ساسان یاوری

فروردین ماه

سنه 1388 هجری شمسی

طهران